Kąpielowe dumanie

Podczas kąpieli powstał w mojej głowie piękny wpis. Żałuję, że nie miałam kartki i ołówka. Może jednak uda mi się zawrzeć tutaj coś z tego o czym myślałam. A w mojej głowie natłok myśli... Jedne bardziej optymistyczne, drugie mniej. Ważne, że myślę. ;) 

Skończyłam czytać kolejną książkę. Tym razem wzięłam coś na odmóżdżenie. "Życie z blondynką" Ewy Manasterskiej to lektura łatwa, lekka i przyjemna. W tym roku to pierwsza książka, przy której nie musiałam być skupiona nawet w 5%, a trochę już przeczytałam. Dla niektórych tego typu lektura to marnowanie czasu. Z jednej strony tak, ale wolę zmarnować go w taki sposób, niż ślęczeć przy komputerze i grać w ogłupiające gry. 

Zdałam sobie sprawę, że ostatnio moją jedyną rozrywką są właśnie książki. Czytam codziennie. Są jeszcze kolorowanki, ale na razie brak mi na nie weny... Chciałabym raz na jakiś czas iść do kina, na koncert... Jednak wychowując samotnie dziecko nie ma na to czasu. Nie, nie skarżę się, bo chwile z synem są najpiękniejszymi w życiu i nie zamieniłabym je na żadne inne. Cudowne jest uczucie, gdy rano zamiast budzika słychać w łóżeczku obok: "eeee". ;) Co oznacza: "Mamo, ja już nie śpię. Nie udawaj, że śpisz. Choć mnie poprzytulać i zrób mi mleko." ;) A później małe rączki trzymają za szyję. Dziecko się przytula, buziakuje (gryzie w brodę) i uśmiecha się. :) Chciałabym być najlepszą mamą dla swojego małego synka. 

Siedzę, czytam to co napisałam i zastanawiam się, czy to jest to o czym myślałam podczas kąpieli. I właściwie nie wiem, ale czy to ważne? Może jednak o tym, o czym myślałam, nie chciałam napisać, tylko pomyśleć... Pora położyć się spać, bo mój osobisty "budzik" zadzwoni grubo przed 6:00. :) Jeszcze tylko tytuł postu...

Krywaniu czy Ci nie żal...? - 10.08.2014

Sierpień 2014 - dzień 2.

Niedziela. Pobudka o 5:00. Śniadanie, prysznic. Zbiórka o 6:00. Niestety nie wszyscy wiedzą co to punktualność. (Cholerka, przecież ja nie znoszę niepunktualności!!!)

Pogoda jak marzenie. Słoneczko przygrzewa przez szybę auta. Po 1,5 godzinnej podróży  dojeżdżamy na parking przy nieistniejącym już schronisku Vazecka chata. Szukamy zielonego szlaku i ruszamy przed siebie. 

Krywań troszkę się przed nami chowa, ale jeszcze się tym nie martwimy, bo przecież prognozy są dobre... i od czasu do czasu chmury uciekają w siną dal... A widoki są bajeczne. :)

No... może nie do końca... ale wtedy o tym nie wiedzieliśmy... Poza tym takie chmurki zawsze ciekawie wychodzą na zdjęciach. ;) I ja lubię mroczne krajobrazy. ;)

Już na Rozdrożu pod Krywaniem pogoda zaczęła się zmieniać. Nadal jednak nie byliśmy świadomi ogromu tragedii... 

Gdzieś w okolicach Małego Krywania widoki zaczęły się chować...

Zaczęło pomrukiwać... (i to nie był niedźwiedź). Po drodze kilku z nas się wykruszyło. Z idącej piątki została najbardziej wytrwała trójka. W głowie kłębiły się myśli: "Iść dalej, czy zawrócić? Krywań i tak jest skąpany we mgle... Znowu gdzieś grzmotnęło. Ale nie pada. No to iść... nie iść... iść... nie iść..." Z takim mętlikiem w głowie w końcu doszliśmy na szczyt. A tam widoki...! Krzyż było widać tylko jak się do niego bliżej podeszło Ale lansiarskie zdjęcie jest!  

I zapierające dech w piersiach widoki również. :P

Po dość długiej sesji zdjęciowej nadszedł czas odwrotu. Na przejaśnienie nie było szans (tak myśleliśmy wtedy... wrrr...) Czwarty zawodnik dotarł na szczyt, gdy my schodziliśmy. Wyprułam do przodu, żeby odnaleźć samotną B. oczekującą naszego powrotu.

Gdybym tylko wiedziała, że po deszczu i niewielkiej burzy będzie tak:  

 ...siedziałabym na Krywaniu 1-2 godziny, by zobaczyć widok z niego... A tak... pozostał niedosyt. Choć była też satysfakcja z wejścia. :)

 "Ty złośliwcze! Ty!"

Pozostał powrót.

Troszkę żałuję, że nie widziałam widoków z Krywania. Czy kiedyś będzie jeszcze szansa, żeby wejść i ujrzeć drugą stronę? Wierzę, że tak. Nadal mam marzenia i nadal będę nimi żyć (w końcu nazwa bloga zobowiązuje), a skoro mam marzenia, to będę je powoli realizować. :)

Simone Moro "Zew lodu"

Książka stała na półce kilka miesięcy. Czyli tak jak kilka innych, które kupiłam, a wciąż brakuje mi czasu, żeby je przeczytać, bo korzystam jeszcze z bibliotek. Wiadomo, że jak jest moja, to nikt mi jej nie zwinie sprzed nosa i w każdej chwili mogę po nią sięgnąć. ;) Impulsem do jej przeczytania było zimowe wejście autora, Muhammada Aliego oraz Alexa Txikona na Nanga Parbat 26 lutego 2016 roku. Cieszę się, że to właśnie Simone Moro zmierzył się z tą górą, po pierwsze dlatego że z wykształcenia jest bibliotekarzem, a więc mamy coś wspólnego (nie z wykształcenia, ale jestem bibliotekarką) ;) a po drugie dlatego że to człowiek skromny, lubiący Polaków i niejednokrotnie o tym mówiący. 

"Zew lodu" to opowieść o zmaganiu się z najwyższymi górami zimą. Simone wspomina pierwszą wyprawę na Annapurnę, o której więcej napisał w "Komecie nad Annapurną" (cudowna, ciepła książka, którą z całego serca polecam) i śmierć przyjaciela Anatolija Bukriejewa podczas owej wyprawy. Niesamowite jest to, że duch Anatolija towarzyszy podczas wszystkich wypraw Moro, o czym niejednokrotnie pisze, co więcej podczas czytania też się to odczuwa. Dla Simone, mam takie wrażenie, Anatolij jest wiecznie żywy, może dlatego że on cały czas o nim pamięta.

Simone Moro opowiada nie tylko o sukcesach (zdobyciu zimą Sziszpangmy, Makalu, Gaszerbruma II), ale również o porażkach (pierwszej próbie pokonania Sziszapangmy, próbie wejścia na Broad Peak). Tylko czy rozpatrywać te próby jako porażki? Może niedokończone marzenia, bo przecież największym sukcesem w górach bardzo wysokich jest przeżycie. Bezpieczne wejście i zejście ze szczytu. Co z tego, że Simone był o krok od zdobycia Broad Peaku, jeśli nie miał szansy na bezpieczne zejście do bazy.

"Zew lodu" to nie tylko opisy zimowych wypraw. To również książka mówiąca o przyjaźni (z Denisem Urubko, czy tragicznie zmarłym Anatolijem Bukriejewem na Annapurnie), refleksje dotyczące życia i śmierci, wspinania. Simone często na kartach książki wspomina Polaków, którzy wywarli na niego duży wpływ, m.in. o Krzysztofa Wielickiego. Ciepło wypowiada się o Piotrku Morawskim (niestety już nieżyjącym), z którym wszedł zimą na Sziszapangmę i próbował zdobyć Broad Peak.

Na uwagę zasługuje fakt, że książka powstawała podczas zimowej wyprawy na Nanga Parbat w 2012 roku. I właściwie trochę cieszę się, że przeczytałam ją właśnie teraz, już "po wszystkim", bo to dowodzi, że "prawie niemożliwe marzenia" się spełniają. ;)

Jeszcze taka refleksja na koniec: w tzw. "wyścigu" na Nanga Parbat brali też udział w tym roku Polacy, ale wcześniej zrezygnowali z różnych powodów. Z niezdobytych ośmiotysięczników została tylko K2. Czy i komu pozwoli Ona wejść na siebie zimą? Czy będzie to Polak? Czy może Moro i Urubko? Czas pokaże. Mam tylko nadzieję, że jeśli dopuści kogoś na szczyt, to pozwoli tej czy tym osobo bezpiecznie wrócić do domu.

"Świat równoległy"

Dziś nie będzie długo, czyli tak jak ostatnio. Korzystając z kilku minut wolnego, które dał mi Orzeszek ;) (ucina małą drzemkę), postanowiłam napisać kilka słów o książce, której treść bardzo mnie zainteresowała. 

"Świat równoległy" to reportaż opowiadający osiem różnych historii z ośmiu różnych krajów. Tomek Michniewicz wprowadza nas w świat, o którym przeciętny człowiek nie ma dużej wiedzy. Gdzieś coś słyszał, ale nie zna całej prawdy. Czy on ją zna? Z reportaży wynika, że też nie wszystko, bo część spraw ludzie, z którymi się styka, przedstawiają mu w sposób, który oni chcą pokazać. Jednak Michniewicz zdaje sobie z tego sprawę i głośno o tym mówi.

Reportaże przypadły mi do gustu. Gdybym mogła, przeczytałabym je w jeden dzień. Nie wszystkie się tak czyta. Zastanawiam się dlaczego przegapiłam jego wcześniejsze książki. Co prawda w bibliotece mamy jeszcze jedną jego pozycję, ale jej nie przeczytałam. Muszę to zmienić. Zobaczę wtedy czy inny temat będzie się czytało tak dobrze jak reportaże w "Świecie równoległym".

O czym są? Jak już wspomniałam to osiem różnych historii. Jest o zamachu pod Nanga Parbat, o niebezpiecznym Johannseburgu, o elicie polskich sił specjalnych... Nie trzeba, ale na pewno warto przeczytać, by dowiedzieć się ciekawych rzeczy. ;)

Przerwa

W głowie miałam kilka tekstów, których nie zdążyłam "przelać na papier". Na blogu mogły pojawić się recenzje kilku książek, które przeczytałam, i o których bardzo chciałam napisać, ale nie zdążyłam z powodu mojej choroby i choroby Misiaczka. Zmogło nas dziadostwo. Wymęczyło. Dochodzimy do siebie. Mnie wzięło lżej, ale patrząc na Orzeszka wolałabym, żeby to mnie przypiliło, a jemu odpuściło. Z dnia na dzień jest lepiej, więc stąd mój króciutki wpis. Może za jakiś czas, jeśli wspomnienia o książkach będą nadal w miarę żywe, coś o nich napiszę. Dziś nie mam na to ani siły, ani koncepcji. Ale napisać coś chciałam, żeby nie stracić tego co zyskałam dzięki pisaniu. Może dzięki temu dojdę kiedyś do mojego dawnego polotu w tworzeniu. 

Choroba odcięła mnie jeszcze bardziej od netu, od fajsbuczka, na którego i tak logowałam się nie tak często jak przed urodzeniem. I co? I nic. Nie ma tam nic ciekawego. Same nudy. Nie bardzo mnie interesuje kto, gdzie, z kim i dlaczego, jaką kto ma fryzurę, komu dzieci poszły do przedszkola i jak urosły... I tak jeśli interesuje mnie co u kogo się dzieje, dzwonię do tej osoby lub piszę. Nie muszę podglądać czyjegoś życia. Może czas usunąć konto? Wiem, że był czas gdy i ja wrzucałam zdjęcia z różnych wyjazdów... chwaliłam się zakupionymi książkami. ;) Ale chyba przestało mnie to bawić. Może dorosłam? Może zauważyłam, że są sprawy bardziej istotne i dużo bardziej wartościowe niż "wrzucanie zdjęć" na fejsbuczka. Hmmmm... Myślę sobie. 

Na dziś kończę. Wylogowuję się do życia. :) Może poczytam, może posprzątam... Na pewno pobawię się z Orzeszkiem, gdy wstanie. :) A wieczorem jeśli się uda obejrzę ostatni odcinek "Tajemnicy jeziora". A jeśli nie, znajdę go któregoś dnia w necie. ;) To jedyny serial od kilku lat, który mnie zaintrygował. W którym nic nie jest pewne, każdy jest podejrzany, każdy ma tajemnice i który może mieć fascynujący finał. Mam tylko nadzieję, że to rzeczywiście będzie ostatni odcinek i nie będzie więcej sezonów... Nie znoszę tasiemców. ;)

Granatowe Tatry ;) 9.08.2014

Sierpień 2014 - dzień 1.

Dziś postanowiłam opisać sierpniowy urlop 2014 w Tatrach. Może zdążę przed obudzeniem się syna. :) Póki co, w domu posprzątałam, czytanie na razie jest w niezłym stanie, więc mogę nadrobić wpisy dotyczące Tatr.

Do Zakopanego dotarłam kilka minut po 8. Zostawiłam bagaże na Pardałówce, szybko wskoczyłam w treki i wyruszyłam na spotkanie z przygodą Niestety utknęłam w korku do Kuźnic, później w gigantycznej kolejce do budki sprzedającej bilety do TPN-u. Ech... ale w końcu się udało. Włączyłam super prędkość i wyprzedzałam wszystkich zmierzających w stronę Gąsienicowej przez Boczań (uwielbiam wchodzić tym szlakiem). 

Nie wiem jak i kiedy, ale nawet bezboleśnie minął mi pierwszy etap wędrówki. A pogoda tego dnia była cudna. W końcu przywiozłam sobie słońce. :)

Nie zatrzymując się w schronisku szybko pognałam w stronę Czarnego Stawu Gąsienicowego. Zależało mi na tym, żeby jak najlepiej wykorzystać dzień, bo niestety to był zaledwie 3-dniowy wyjazd, więc szkoda mi było każdej cennej minuty.

  

"Mój Ci On" (ale nie tego dnia ;) )

  

oooo tam bym chciała znowu iść, ale plan był zupełnie inny, miałam ochotę na granatowe spojrzenie ;)

  

Chwila zadumy :)

  

W ogóle cały wyjazd upłynął pod znakiem kwiatków okazało się, że więcej ich na zdjęciach niż mnie (zaniedbałam lans) :P

  

Początkowo planowałam iść na Zadni Granat i przejść do Skrajnego, ale obliczyłam, że czasowo się nie wyrobię (byłam jakieś 3 godziny w plecy). Czasowo i fizycznie, bo jednak nocna podróż daje mi się zawsze we znaki, ale żal tracić dnia na dojazd. 

  

Pierwsze kozice podczas tego wyjazdu. :) 

Wiedząc, że nie muszę się specjalnie spieszyć zachwycałam się widokami i robiłam mnóstwo zdjęć :)

  

Ach! Ale tu wspaniale! 

  

No dobrze, lans mały był. ;)

  

W oczekiwaniu na Anię, idącą z Piątki. ;)

  

I już wspólny powrót. ;)

  

A dzień się tak pięknie kończy. :D Cudowny dzień. Pełen radości, spokoju i swego rodzaju wyciszenia.