Marzyć mi się chce...

Marzy mi się spokój i cisza. Wewnętrzna równowaga. Nie nadążam za tempem życia. Za pogonią, by mieć wszystkiego jak najwięcej - za nowszym sprzętem, markowymi ubraniami... Mam ochotę ukryć się w dużym i ciepłym swetrze, z włosami w nieładzie, bez makijażu i kubkiem gorącej kawy, z książką na kolanach. Albo usiąść po turecku na dywanie i układać z synkiem owijarki, siewki, beczkowozy... z klocków. Nie myśleć o tym, że uzbierał się stos prania, że rośnie warstwa kurzu na meblach, że trzeba ugotować obiad, iść do pracy... Marzy mi się spokojny miesiąc (chociaż) z synem, bez pośpiechu, bez nerwów i stresu. Chcę biegać boso z rozwianymi włosami po zielonej trawie. Marzy mi się marzyć...

Nie tak miało być

"Miał być ślub i wesele też" jak śpiewała Monika Brodka. Na szczęście goście nie byli jeszcze zaproszeni. Szkoda jednak tej białej sukni, której wizję miała w głowie. A była piękna. Zwiewna i prosta. Czysta klasyka bez kiczu jaki widywała. I wianek z kwiatów, by natura mogła uczestniczyć w tym szczególnym wydarzeniu.

Zakochana po uszy nie zauważyła, że on wcale jej nie kocha, że nigdy nie planował z nią przyszłości. Grał w jakąś swoją grę. Chciał tylko jej dziecka, a może nawet jego nie chciał, tylko robił wszystko na pokaz, udając przed ludźmi czułego. W rzeczywistości był bardzo złym człowiekiem, próbującym ją zmanipulować, zdołować i odebrać jej radość dziecka, którą w sobie nosiła. Dobrze, że w porę przejrzała na oczy i nie pozwoliła się zgnębić. 

Niestety nie do końca udało się jej od niego uwolnić. Nadal łączy ich dziecko, poza którym ona świata nie widzi. A on? Wciąż próbuje robić jej na złość. Chciałby ją zadręczyć... Ale ona wygra tę walkę, bo ma czyste serce i czysty umysł. I choć tli się w niej jeszcze dla niego odrobina uczucia - ona nie pozwoli skrzywdzić siebie i dziecka.

Minął rok jak jeden dzień

21 czerwca 2015 roku o 13 na świat przyszło moje największe szczęście. Moja największa i jedyna miłość. Mój syn.

Gdy patrzę na niego podczas snu mam ochotę go przytulić i wycałować. :) Gdy nie śpi robię to co chwilę. ;)

Czasem chciałabym zatrzymać czas, by móc mieć go cały czas malutkiego. Tulić do snu na rękach. Wiem jednak, że kiedyś dorośnie i nie będzie się przytulał tak jak robi to teraz. Korzystam więc z chwili.

To był piękny rok. 

Rok małych stópek i małych rączek.
Cudownego dziecięcego śmiechu.

Rok z synkiem zatarł poporodowy ból. Hmmm... Ból? Jaki ból? ;)

Udział w rozwoju, w poznawaniu świata i życia dziecka wynagrodził nieprzespane noce. To cudowne uczucie gdy patrzę na to jak Orzeszek uczy się co dzień nowych rzeczy.

Kocham Cię synku.

Muzycznie

Muzyka towarzyszyła mi od zawsze. Ostatnio nie mam dużo czasu, by włączyć sobie to co lubię, więc słucham tylko radia. Jednak dziś nie zasnęłabym bez posłuchania piosenki, w której się zakochałam. Czuję ją całą sobą. Siedzi w mym sercu i przenika duszę. Przez ciało przechodzą dreszcze, do oczu napływają łzy, ale na twarzy gości delikatny uśmiech... Głos Marcina Kozieła pięknie komponuje się z muzyką i słowami... Słucham jej już od kilkunastu minut.

Podobnie jest z kolejnym utworem. Może nie mam łez w oczach, bo jest dużo weselsza niż poprzednia, ale wywołuje we mnie dużo pozytywnych emocji i pozytywnej energii. Nastawia mnie bardzo optymistycznie do świata (a to w mojej obecnej sytuacji życiowej niezwykle ważne ;) ).

I już na koniec jeszcze jeden utwór, który uwielbiam... śpiewać... w kościele. ;) I słuchać oczywiście też. Podczas jej śpiewania czuję jak każda część mnie zamienia się w muzyką. Nawet włosy na głowie delikatnie drgają. ;) Czasem myślę, że została napisana specjalnie dla mnie. Oczywiście moje wykonanie różni się od wersji poniżej. W końcu nie jestem Eleni, ale myślę, że śpiewam ją też całkiem nieźle, tyle że w ciut innej tonacji. ;)

Kąpielowe dumanie

Podczas kąpieli powstał w mojej głowie piękny wpis. Żałuję, że nie miałam kartki i ołówka. Może jednak uda mi się zawrzeć tutaj coś z tego o czym myślałam. A w mojej głowie natłok myśli... Jedne bardziej optymistyczne, drugie mniej. Ważne, że myślę. ;) 

Skończyłam czytać kolejną książkę. Tym razem wzięłam coś na odmóżdżenie. "Życie z blondynką" Ewy Manasterskiej to lektura łatwa, lekka i przyjemna. W tym roku to pierwsza książka, przy której nie musiałam być skupiona nawet w 5%, a trochę już przeczytałam. Dla niektórych tego typu lektura to marnowanie czasu. Z jednej strony tak, ale wolę zmarnować go w taki sposób, niż ślęczeć przy komputerze i grać w ogłupiające gry. 

Zdałam sobie sprawę, że ostatnio moją jedyną rozrywką są właśnie książki. Czytam codziennie. Są jeszcze kolorowanki, ale na razie brak mi na nie weny... Chciałabym raz na jakiś czas iść do kina, na koncert... Jednak wychowując samotnie dziecko nie ma na to czasu. Nie, nie skarżę się, bo chwile z synem są najpiękniejszymi w życiu i nie zamieniłabym je na żadne inne. Cudowne jest uczucie, gdy rano zamiast budzika słychać w łóżeczku obok: "eeee". ;) Co oznacza: "Mamo, ja już nie śpię. Nie udawaj, że śpisz. Choć mnie poprzytulać i zrób mi mleko." ;) A później małe rączki trzymają za szyję. Dziecko się przytula, buziakuje (gryzie w brodę) i uśmiecha się. :) Chciałabym być najlepszą mamą dla swojego małego synka. 

Siedzę, czytam to co napisałam i zastanawiam się, czy to jest to o czym myślałam podczas kąpieli. I właściwie nie wiem, ale czy to ważne? Może jednak o tym, o czym myślałam, nie chciałam napisać, tylko pomyśleć... Pora położyć się spać, bo mój osobisty "budzik" zadzwoni grubo przed 6:00. :) Jeszcze tylko tytuł postu...

Przerwa

W głowie miałam kilka tekstów, których nie zdążyłam "przelać na papier". Na blogu mogły pojawić się recenzje kilku książek, które przeczytałam, i o których bardzo chciałam napisać, ale nie zdążyłam z powodu mojej choroby i choroby Misiaczka. Zmogło nas dziadostwo. Wymęczyło. Dochodzimy do siebie. Mnie wzięło lżej, ale patrząc na Orzeszka wolałabym, żeby to mnie przypiliło, a jemu odpuściło. Z dnia na dzień jest lepiej, więc stąd mój króciutki wpis. Może za jakiś czas, jeśli wspomnienia o książkach będą nadal w miarę żywe, coś o nich napiszę. Dziś nie mam na to ani siły, ani koncepcji. Ale napisać coś chciałam, żeby nie stracić tego co zyskałam dzięki pisaniu. Może dzięki temu dojdę kiedyś do mojego dawnego polotu w tworzeniu. 

Choroba odcięła mnie jeszcze bardziej od netu, od fajsbuczka, na którego i tak logowałam się nie tak często jak przed urodzeniem. I co? I nic. Nie ma tam nic ciekawego. Same nudy. Nie bardzo mnie interesuje kto, gdzie, z kim i dlaczego, jaką kto ma fryzurę, komu dzieci poszły do przedszkola i jak urosły... I tak jeśli interesuje mnie co u kogo się dzieje, dzwonię do tej osoby lub piszę. Nie muszę podglądać czyjegoś życia. Może czas usunąć konto? Wiem, że był czas gdy i ja wrzucałam zdjęcia z różnych wyjazdów... chwaliłam się zakupionymi książkami. ;) Ale chyba przestało mnie to bawić. Może dorosłam? Może zauważyłam, że są sprawy bardziej istotne i dużo bardziej wartościowe niż "wrzucanie zdjęć" na fejsbuczka. Hmmmm... Myślę sobie. 

Na dziś kończę. Wylogowuję się do życia. :) Może poczytam, może posprzątam... Na pewno pobawię się z Orzeszkiem, gdy wstanie. :) A wieczorem jeśli się uda obejrzę ostatni odcinek "Tajemnicy jeziora". A jeśli nie, znajdę go któregoś dnia w necie. ;) To jedyny serial od kilku lat, który mnie zaintrygował. W którym nic nie jest pewne, każdy jest podejrzany, każdy ma tajemnice i który może mieć fascynujący finał. Mam tylko nadzieję, że to rzeczywiście będzie ostatni odcinek i nie będzie więcej sezonów... Nie znoszę tasiemców. ;)

Lubię siebie

Nie jestem chodzącą pięknością. W końcu mam w domu lusterka, ale nie przeglądam się w nich cały czas.
Nie mam figury modelki. Jednak legginsy mogę zakładać bez wstydu. ;)
Nie przyciągam miliona spojrzeń. Zresztą nie lubię tego.
Ale jestem.
Z długim i krzywym nosem, moim znakiem rozpoznawczym, który polubiłam.
Lubię swoje duże, ciemne oczy.
Długie rzęsy.
Nie muszę się malować, by pokazać się ludziom. Choć makijaż podkreśla moją urodę. ;)
Nie wstydzę się swoich czerwonych policzków.
Kilku kilogramów więcej.
I choć ćwiczę, robię to dla siebie.
Dla lepszego samopoczucia.
By móc bez wyrzutów sumienia zjeść czekoladę. ;)
Lubię siebie. Bez upiększania.
Nie muszę kupować firmowych ciuchów, by pochwalić się przed ludźmi metką. Te 3/4 kwoty za metkę wolę wydać na książki, by rozwijać umysł. Lub wyjazd w góry, które kocham.
Lubię siebie. Ze wszystkimi zaletami jak i wadami. Bo jestem sobą i lubię czuć się ze sobą dobrze.
Lubię siebie... Tak po prostu... :)

Dzieci w sieci

W dobie fejsbuka ludzie poszaleli, a może zawsze tacy byli? Tylko teraz się to objawiło, bo każdy ma dostęp do Internetu. Dziś chciałam poruszyć publikowanie zdjęć dzieci na portalach społecznościowych. Impulsem do stworzenia tego wpisu jest znalezienie zdjęcia obok.;) Rozbawiło mnie, a jego udostępnienie wywołało małą kontrowersję na fejsbuczku. Jeszcze gdy nie miałam dziecka strasznie irytowało mnie, że niektórzy ze znajomych dzień w dzień dodawali zdjęcia swoich pociech... Jeszcze żeby jedno, ale nie... kilkanaście i... na dodatek prawie identycznych. Wrrrr! Rozumiem, każdy chce się pochwalić swoim szczęściem. Ale ludzie, miejcie umiar. I wyobraźnię. Jak można dodawać zdjęcia nagich dzieci??? Kąpiących się we wannach??? Zastanawiam się czy takie osoby myślą, że skoro udostępnili zdjęcie "tylko" swoim znajomym, to nikt inny ich nie widzi? Nic bardziej mylnego, przecież takie zdjęcie trafia na serwer i zostaje tam na zawsze, nawet po jego rzekomym usunięciu. Tyle słyszy się o dziecięcej pornografii, a niektórzy jak ćmy... zaślepieni, zapatrzeni w siebie, żeby mieć jak najwięcej lajków, wrzucają nadal nowe zdjęcia... bez sensu.

Nie jestem zupełnie przeciwnikiem pochwalenia się dzieckiem. Tylko niech to będą zdjęcia, na którym dziecko jest ubrane, w jakiejś normalnej sytuacji, a nie pozowane specjalnie dla fajsbuka, czy innego portalu społecznościowego. Wszystko jest dla ludzi, tylko trzeba z tego rozsądnie korzystać. Mój synuś skończył dziś 7 miesięcy. Też lubię się nim chwalić, ale nie opublikowałam jeszcze żadnego zdjęcia, na którym widać jego śliczną buźkę. Nie zarzekam się, że tego nie zrobię, ale na razie tego nie chcę. Nie przekonują mnie argumenty typu: "może byś dodała jakieś zdjęcia, żeby znajomi mogli zobaczyć, bo jeszcze nie widzieli". A czy wszyscy muszą widzieć? Jeśli ktoś rzeczywiście będzie chciał zobaczyć, zobaczy. A zdjęcia, które mogę dodać i dodaję są typu tego po prawej stronie. ;) A i tak zastanawiam się zawsze czy dobrze robię. Czy kiedyś syn nie będzie miał pretensji, że publikuję jego zdjęcia. Mam wśród znajomych liczną część, która nie ma fejsbuka, nie chce mieć i nigdy nie rejestrowała się na żadnym portalu społecznościowym. Nie mam więc pewności czy moje dziecko będzie chciało uczestniczyć w życiu wirtualnym. 

Sama robię sporo zdjęć synkowi, dla siebie, żeby zobaczyć jak się zmienia, do albumu, żeby gdy dorośnie mógł zobaczyć jak wyglądał jako maluszek. 

Nie złośliwie, ale w trosce o dobro dzieci namawiam do racjonalnego zachowania w sieci i umiaru w publikowaniu zdjęć małych i większych skarbów. :)

PS Ciekawe ile osób przeczyta wpis i do ilu osób dotrze. Ostatni miał ponad 500 odsłon! Zastanawiam się czy ktoś tyle razy robił "odśwież to", czy tyle ludzi lubi czerwone usta, kolor czarny, a może tylko kawę...? ;)

A usta były czerwone...

Myślała, że już nie ma więcej łez.
Jednak całą noc coś płynęło z jej oczu.
Rano były zapuchnięte.
I czerwone.
Podobnie nos od ciągłego wycierania.
Spojrzała w lustro.
Spróbowała się uśmiechnąć.
Było ciężko.
Przemyła twarz lodowatą wodą.
Tak. Już znacznie lepiej.
Przypydrowała nos i worki pod oczami.
Na powieki położyła czarny cień. Poprawiła czarną kredką.
Rzęsy pociągnęła czarnym tuszem.
Zaparzyła czarną kawę.
Ułożyła włosy.
Założyła kolczyki.
Łyk kawy... i powoli wracała do życia.
Założyła czarną bieliznę.
Czarne rajstopy.
Łyk czarnej kawy...
Zapomniała o ustach...
Czarna sukienka ładnie podkreślała jej kobiecą sylwetkę.
Użyła ulubionych perfum.
Założyła czarne szpilki.
Łyk czarnej mocnej kawy stawiał do pionu.
Usta pociągnęła czerwoną pomadką.
Przejrzała się w lustrze.
Wyglądała pięknie.
I choć w oczach kręciły się łzy... pod mocnym makijażem nie były tak bardzo widoczne...
A oczy nie robiły się tak szybko czerwone.
Dopiła kawę.
Czarną kawę.
Wróciła.
Silna.
Czerń dodawała siły i pewności siebie.
I choć oczy nie były wolne od łez... nikt ich nie zauważał
W końcu o to właśnie jej chodziło.
I choć dusza i serce nie były wolne, za czernią skryły swe uczucia.

Pierwsza choroba :(

I stało się to, co stać się kiedyś musiało. Dzidziuś zachorował. :( Początkowo myślałam, że dostał gorączkę, bo idą mu zęby, ale gdy drugiego dnia rano miał większą temperaturę, jako przewrażliwiona mama, nie czekałam, tylko od razu umówiłam się na wizytę u lekarza. Na szczęście okazało się, że to niewielkie zapalenie gardła (ale jednak). 

Podawanie leków takiemu malcowi to prawdziwe wyzwanie. On nie chciał ich pić, zamykał oczy, zaciskał usteczka i zaczynał pochlipywać. Mi pojawiały się łzy w oczach i niemal dałabym za wygraną, ale jakoś zbierałam siły w sobie i podawałam mu lekarstwa. W końcu trzeba było wyrzucić wirusa, zanim na dobre rozgościłby się w organizmie i potrzebny byłby antybiotyk.

Dziś malec jest pogodny. Macha nóżkami. Śmieją mu się oczka. :) Aż ja jestem zdrowsza i nawet zaczynam jeść. Prawdą jest, że mając dziecko, człowiek totalnie się zmienia. Od swoich przyjemności ważniejsze jest dobro i zdrowie dziecka.

"Dziecko jest chodzącym cudem, jedynym, wyjątkowym i niezastąpionym."

                                                                                                                         Phil Bosmans

Prawie kulinarnie... prawie robi wielką różnicę...

Każdy kto mnie zna wie, że nie znoszę gotować. Nie ma nic gorszego niż stanie przy garach. Wolę 1000 razy np. zrzucać węgiel albo kosić trawę. ;) Jeśli już mam coś zrobić, to musi to być coś niestandardowego. Lubię eksperymentować. Czy to z zupą, sałatką czy ciastem.

 

Miło jest gdy ktoś doceni moje starania, a nie grzebie w talerzu ze zbolałą miną, jak to miało miejsce w moim ostatnim związku. Prawdziwy mężczyzna powinien jeść to co przygotowałam z apetytem, nawet jeśli czegoś nie lubi. (Ja też lubię coś bardziej a coś trochę mniej, np. mięso najlepsze jest gdy dodamy cebulki, bo bez niej, nawet najlepiej doprawione jest mdłe. Ale już mielone z cebulką jest bleee.) A gdy się jeszcze słyszy, że "moja mama to robi tak, a tamto jest takie dobre", a przed nim stoi talerz ze zrobionym przeze mnie daniem (rozgrzebanym), to dla takiej osoby nic nie chce się robić. Niech mu gotuje mamusia. Ja już nic dla niego nie ugotuję...

Może dlatego poprzedni związek był pod tym względem milszy i czułam się dowartościowana. Choć skończył się jak się skończył, ale mimo wszystko czułam się dużo szczęśliwsza. T. zjadał ze smakiem wszystko co przyrządziłam i zawsze chciał dokładkę. Ba, wolał moje ciasta niż ciasta rodzicielki. Ba, nawet ona odstępowała mi miejsce w swojej własnej kuchni. :o Bardzo miłą rzeczą było też to, że T. piekł dla mnie ciasteczka i nauczył się robić dla mnie blok. :) 

Nie mam w zwyczaju porównywania, ale po ostatnim sms'ie od M. różnice same się nasunęły. Próbuję sobie przypomnieć czy on coś dla mnie przygotował sam z siebie i nic nie widzę. To ja głównie miałam stać przy garach. 

Nie jestem osobą, która da zamknąć się w domu i będzie robić wszystko dla ukochanego. Potrzebuję przestrzeni. Wolę zjeść kanapkę, zrobić szybką jajecznicę albo ugotować zupę na tydzień, a nie dzień w dzień myśleć "co dziś na obiad?" i go pichcić. W tym czasie mogę przecież poczytać albo coś napisać. ;)

Dopisek: Długo zastanawiałam się czy opublikować ten wpis. Wciąż coś dopisywałam, usuwałam, poprawiałam. Jednak stwierdziłam, że samo napisanie tych kilku słów nie pomoże mi w wyrzuceniu z siebie tego co mi się nie podobało w pewnych zachowaniach. A teraz czuję się lekko i mogę skoncentrować się na miłych sprawach. :) 

Postanowiłam, że to będzie ostatni tego typu wpis, czyt. w pewnym sensie rozliczający. Nie chcę już więcej zajmować się tym co boli, biorę nici i zszywam rany, dodatkowo zaklejam je porządnie plastrami. Rany się zagoją, wystarczy ich nie rozdrapywać. Jeszcze jutro będę miała dzień próby... Sama nie wiem czy wzniosę się na wyżyny i postąpię mądrzej niż ktoś kiedyś postąpił czy zniżę się do jego poziomu. Trzymam za siebie kciuki, by jednak zwyciężył rozum. Serce niech sobie odpoczywa.

Noworoczny pierwszy bardzo krótki wpis z przymrużeniem oka ;)

Pierwszy dzień Nowego Roku dobiega końca. Był słoneczny i mroźny, ale powietrze było czyste, toteż spacer dostarczył nam dużo radości. 

Zrobiłam z rana 20 brzuszków. Zważywszy, że dawno nie ćwiczyłam - to bardzo dobry wynik. :D Syn patrzył na mnie ze zdziwieniem. ;) A ja poczułam się od razu lepiej. Jednak to prawda, że aktywność fizyczna poprawia humor.

Rozwiązałam krzyżówkę. Poczytałam książkę. A wszystko podczas snu syna, bo to on na razie nadaje rytm naszego dnia. ;)

Zrobiłam całkiem niezłe selfie. :D Nawet się uśmiecham. W końcu to był całkiem miły dzień.

Żegnaj Stary Roku

Dziś pożegnamy Stary Rok. Jaki był dla mnie? I dobry i zły. Najlepsze co mi się w nim przydarzyło to urodzenie syna. Choć szczerze przyznam, że wyobrażałam sobie troszkę inną kolejność związaną z przyjściem na świat małej kruszynki. Oświadczyny, ślub, podróż poślubna, a dopiero ciąża. ;) A rozpoczęło się od ciąży i urodzenia małej istotki. Ale nie żałuję. Bo kocham synka najbardziej na świecie.

Przeczytałam w tym roku 60 książek. A może 60 i pół ;) bo tej jednej już nie dokończę. I jak ją teraz policzyć? Na ten rok? Czy na przyszły? :P  Jeszcze nigdy nie udało mi się tyle przeczytać. Zawsze było ich ok. 56. ;) Ale ciąża i zwolnienie lekarskie, przed którym się broniłam (częste wizyty w szpitalu), pokrzyżowały moje plany. Coś musiałam robić poza spaniem. ;)  

Tak, liczę, dla siebie, orientacyjnie. :) 

To był inny rok niż wszystkie. Duże znaczenie miało to, że byłam w ciąży i nie czułam się super dobrze. Musiałam na siebie uważać. Po raz pierwszy od 7 lat nie byłam w Tatrach. Bardzo brakowało mi gór latem, ale się z tym pogodziłam i choć było mi trochę przykro, potrafiłam sobie ułożyć w głowie to, że przecież jeszcze w nie pojadę, a teraz najważniejszy jest syn. :) Nie muszę "używać życia" już, przyjdzie na to czas. Szkoda, że nie wszyscy to rozumieją, ale co mnie oni właściwie obchodzą?

Miałam uzupełnić blog we wpisy z moich małych podroży z 2014 roku, ale się to nie udało. :D W ciąży nie chciało mi się siedzieć przy kompie, a gdy pojawił się Wiktorek też nie zawsze chce mi się siedzieć i pisać. Wolę poczytać albo po prostu poleżeć i odpocząć. ;) Co prawda trochę nadrobiłam zaległości, ale jeszcze nie wszystkie. ;)

Z moich obserwacji wynika, że mając dziecko nie jest do końca tak, że nie ma czasu na oddawanie się swoim przyjemnościom. Jest go mniej, ale można się tak zorganizować, żeby zrobić coś dla siebie. Trzeba po prostu trochę się poprzestawiać. Pewnie po powrocie do pracy znów będzie trzeba na nowo wszystko ustawiać, ale mam jeszcze pół roku, więc na zapas nie będę się martwić.

Czego oczekuję od Nowego Roku? Nie wiem. Może tego, żeby był spokojniejszy i weselszy niż końcówka tego. Nie mam żadnych postanowień. Nie zamierzam schudnąć, ani przytyć. Chcę po prostu być. I żyć...

I tak już na zakończenie przytoczę jeden z moich ulubionych cytatów, który zawsze podnosi mnie na duchu:

"A niebo z chmur się przetrze po największej burzy.

A wszystko co najlepsze może się powtórzyć!"

Tego sobie i wszystkim życzę. :)

Świąteczne rozmyślania

W dzieciństwie z niecierpliwością czekałam na Święta. Co roku tata przynosił żywą choinkę, którą pięknie przystrajaliśmy świątecznymi dekoracjami. W domu czuć było zapach świerku... czy sosny? Pamiętam niezwykłe ozdoby. Szczególne miejsce zajmowały 2 pajacyki. Do dziś zachował się tylko jeden i to w dodatku z jedną nogą, ale też wisi na honorowym miejscu na choince (co prawda sztucznej...). Dbam o niego, bo to jedna z niewielu rzeczy, które mają duszę, sprawia że znów czuję się trochę dzieckiem i dzięki niemu zachowało się odrobinę świątecznej atmosfery. Zostało też kilka starych muchomorków i 3 srebrne szyszki...

Mała Iwonka w radosnym nastroju czekała na karpia i kapustę z grochem... Zjadałam nawet śledzie, których przez cały rok nikt by we mnie nie wmusił. Co prawda prawie z zamkniętymi oczami i niejakim wstrętem ;) ale co tradycja to tradycja i trzeba było spróbować każdą potrawę. Dziś śledzie jem z apetytem, i nie tylko w Wigilię.

Wspólne śpiewanie kolęd dopełniało wigilijną kolację. No i przychodził Mikołaj :) tylko tata gdzieś wtedy znikał na chwilę. ;) Do dziś nie wiem czemu nie widziałam ich nigdy razem. Choć wydaje mi się, jeśli pamięć mnie nie myli, że jeden jedyny raz był i tata i Mikołaj. :)

I śnieg, mnóstwo śniegu sprawiało, że było po prostu cudownie.

Od kilku... kilkunastu lat święta mnie już tak nie cieszą. Choć zdarzały się lata w tym czasie, że czułam magię świąt. 

A dziś? Dziś, gdyby nie syn, w ogóle nie czułabym świątecznej atmosfery. Dla niego mam siłę się uśmiechać, choć w tym roku przy wigilijnym stole będzie to trudne. To będą pierwsze święta, w które nie do końca będę miała czyste serce, bo są ludzie, którym nie wybaczę tak szybko i sprawy, o których nie jestem w stanie zapomnieć. Może kiedyś... Wiem, że to czas wybaczenia, ale na niektóre rzeczy jest dla mnie jeszcze zbyt wcześnie. Nie lubię gdy ktoś mnie naciska, to sprawia, że zamykam się na tę osobę... A na tych, którzy mnie zranili zamykam się dwa razy szczelniej.

Życzę sobie,  bym kiedyś jeszcze poczuła prawdziwą magię Świąt. I abym potrafiła wybaczyć, bo nie zapomnę nigdy...

Narnia

Kocham "Opowieści z Narnii". Za każdym razem, gdy je czytam "czuję się u siebie". Trudno wytłumaczyć to osobom, które nie znają żadnej z siedmiu części fantastycznych przygód w rajskiej krainie. Choć myślę, że każdy powinien je znać, a już na pewno część pierwszą "Lew, czarownica i stara szafa". Jeśli nie książkę, to film, który jest tak samo piękny. :) Może nie jestem obiektywna, ale Narnia mnie fascynuje. I wygląda pięknie... :)

Chciałabym choć raz otworzyć drzwi szafy i znaleźć przejście do narnijskiego świata. Wiem, wiem, teraz niektórzy z czytających te słowa pomyślą, że sfiksowałam albo nie odróżniam rzeczywistości od fikcji. ;) Nic z tych rzeczy. ;) Po prostu każdy z nas ma jakieś nierealne marzenia. ;) I to chyba nic złego mieć ogromną wyobraźnię ukształtowaną przez czytanie książek. ;) Nie wiem jak inni, ale ja chętnie wtuliłabym się w grzywę Aslana. 

  

Tak jak Łucja. :) Może to właśnie dlatego wybrałam sobie to imię do bierzmowania. ;)  Zawsze rozczulały mnie sceny z udziałem jej i Aslana. Do tej pory tak jest. Chyba nie straciłam duszy dziecka. :) To dobrze. Podobno tylko ludzie z duszą dziecka mają szanse na nie zwariowanie w tym świecie, który nastawiony jest na tzw. pęd. 

Ach... gdyby tak mieć swojego własnego lwa... Móc z nim porozmawiać. ;)

Narnia jest dla mnie magicznym miejscem. Może po raz kolejny przeczytam wszystkie części, by na chwilę poczuć wiatr we włosach, gdy pędzę przez lasy na grzbiecie Aslana. :)

Jesteś lekiem na całe zło :)

Kocham Cię synku.
Twój uśmiech.
Twoje oczy
Twoje małe rączki i stopki.
To jak leżysz na brzuszku i wierzgasz nóżkami.
To jak leżąc na pleckach bawisz się moimi rękami.
Kocham Cię za wszystko.
Za nieprzespane noce, i za te przespane.
Dzięki Tobie mam siłę się uśmiechać.
Mam siłę żyć. :)

Nadzieja umiera ostatnia...

Zawsze mi się wydawało, że miłość powinna uskrzydlać. A ta wielka i prawdziwa - sprawiać, by człowiek był pełen energii, a zarazem by czuł wewnętrzny spokój. Bycie z ukochanym zawsze kojarzyło mi się z poczuciem bezpieczeństwa, pewności co do każdego dnia. Tymczasem, choć kocham, prawie ani razu nie poczułam spokoju. Jedyne co ostatnio czuję to niepokój i smutek. Ból i łzy towarzyszyły mi od samego początku, pokrwawione serce krzyczało i błagało o litość, a ja nadal kochałam, choć przez kilka sytuacji powinnam znienawidzić... Nie potrafię, choć mam ogromny żal. Podobno nadzieja umiera ostatnia...

Imieninowo ;)

Po raz pierwszy od ponad 4 miesięcy mój poranek "zwolnił". Znalazłam w nim czas tylko dla siebie. Mogłam rozkoszować się w spokoju i kawą i książką. Co prawda wstałam grubo przed 6, żeby nakarmić mojego małego szkraba, :) później były wspólne "pogawędki", przebieranie i tak zleciały 2 godziny. Moje słoneczko usnęło, ale nie położyłam się razem z nim, jak to ostatnio miewałam w zwyczaju. Postanowiłam kosztem snu odnaleźć zagubioną wewnętrzną harmonię, naładować akumulatory na cały dzień. Dzięki kawie i książce poczułam spokój i radość. Ostatnio zapomniałam, że najzwyklejsze czynności potrafią dać tyle szczęścia i dziś sobie o tym przypomniałam. To chyba jeden z lepszych prezentów, które sobie zrobiłam. I to jeszcze w dniu imienin! ;) Okazuje się, że wcale nie potrzebuję dużo snu (albo tak mi się tylko wydaje), a bardziej potrzebuję porannej samotności. W zamierzeniu ten tekst miał być dłuższy i lepszy, ale jest jaki jest i nic w nim nie zmienię. Nic nie planuję, ale może i jutrzejszy poranek będzie podobny do dzisiejszego. Byłoby miło.

A tak poza tematem. Miło w wieku 33 lat pokazywać dowód, gdy się chce kupić wino. ;)

"Mordercza góra"

K2 najwyższy szczyt w Karakorum, druga, pod względem wysokości, góra świata. Uznany jest za najniebezpieczniejszy ośmiotysięcznik (do tej pory niezdobyty zimą, razem z Nanga Parbat). Piękna, strzelista góra. Wystarczy na nią spojrzeć i już można się zakochać w jej kształtach.

Ostatnio przeczytałam pasjonującą książkę na temat jednego z najtragiczniejszych wypadków podczas jej zdobywania. Rok 2008, bo o tych wydarzeniach opowiada "Mordercza góra" Pata Falveya i Szerpy Pemby Gyalje, zebrał żniwo wśród himalaistów. Zginęło ich wówczas jedenaścioro. To klasyczna sytuacja gdy w pogodny dzień, idealny do zdobywania potężnej góry, szereg zdarzeń doprowadza do tragicznego finału. 

Początkowo książka "szła mi topornie", ale po kilku stronach jej lektura stała się dla mnie pasjonująca. Napięcie stale narasta, zdarzenia się zazębiają. Czytelnik do końca czeka i ma nadzieję, że może jeszcze jednak ktoś zejdzie do obozu IV, mimo że wiadomo jakie będzie zakończenie. Nie ma w niej ocen i to duży jej plus. Polecam każdemu maniakowi górskiemu i nie tylko.

Spodobało mi się motto tej książki, autorstwa człowieka, który poniósł śmierć podczas opisywanych tu wydarzeń, Gera McDonnella:

Gdy ludzie giną, zwykle drobiazgowo analizuje się przebieg wypadków, 

 padają opinie, co trzeba było zrobić, a czego nie. 

Ale to, że ktoś wrócił z gór cały, nie znaczy jeszcze, że jest ekspertem 

i ma prawo wytykać cudze błędy. Nie było go tam, więc nie wie. 

Wie tylko góra.

Może wzbudzi ono refleksję wśród osób, które wydają wyroki na ludzi, którzy byli częścią tragicznych wydarzeń, a przeżyli...

Zamyślenie

Przyjaźń. Każda zostanie wystawiona na próbę z biegiem czasu. Prawdziwej nie są w stanie zniszczyć nieporozumienia, konflikty, niedomówienia. Przyjaciel zawsze poda rękę, wysłucha, wspólnie pomilczy jeśli zachodzi taka potrzeba, ale zawsze jest i wspiera swoją obecnością. Przyjaźń jest piękna!
Są jednak w naszym życiu ludzie, którzy tylko udają przyjaciół. Dopóki jest tak jak oni chcą, wszystko układa się rewelacyjnie. Długie rozmowy, ciągły kontakt są na porządku dziennym. Przychodzi niestety moment, w którym nie można na nich liczyć, bo okazują się nielojalni, nie starają się nas zrozumieć, nie chcą tego. Wydają wyroki bez próby rozmowy, ignorują nasze potrzeby. Od takich ludzi trzeba się odciąć, nie szukać z nimi na siłę kontaktu.
Ktoś, kiedyś, gdzieś, powiedział coś w stylu, że nie ważne jest duże grono "przyjaciół", bo nie jesteśmy w stanie poznać dobrze wielkiej ilości ludzi. Najważniejsze to mieć jedną, dwie osoby, do których można zadzwonić o czwartej w nocy i szczerze porozmawiać. Dobrze mieć prawdziwych przyjaciół!